Een moorddiner in Rotterdam is zo’n avond waarop je binnenstapt voor een gezellig etentje, maar binnen no time midden in een misdaadplot belandt waar zelfs de Maas even stil van wordt. Terwijl buiten de skyline schittert en de haven onverstoorbaar doorwerkt, ontstaat er binnen een “moordzaak” die jullie als team moeten oplossen — al zal een echte Rotterdammer eerst vragen: “Wie heeft dat gedaan dan? Zeg het ff normaal.” De collega die altijd zwijgzaam is, blijkt ineens een verdachte timing te hebben, de vriend die zichzelf normaal als superheld ziet, heeft nu eens geen alibi, en iemand in de groep roept iets te snel dat hij “er niks mee te maken heeft,” wat in Rotterdam automatisch betekent: je staat op de lijst. Het mooie is dat een moorddiner in Rotterdam precies die no-nonsense sfeer heeft die de stad zo typeert: niet lullen maar speuren. Tussen de gangen door wordt er fanatiek gediscussieerd, geanalyseerd, beschuldigd en vooral hard gelachen. Want zelfs tijdens een fictieve moordzaak blijft de Rotterdamse humor gewoon keihard overeind. Aan het einde van de avond is de zaak opgelost, de dader ontmaskerd en de sfeer top — en zoals altijd in Rotterdam: niemand loopt weg, iedereen gaat gewoon rechtdoor.
Waarom Onemotion? 
Zijn jullie klaar voor een spannend moordmysterie? Tijdens dit bijzondere groepsuitje gaan jullie een moordzaak oplossen en dat doen jullie…
Of je nu kiest voor een vrijgezellenfeest of een bedrijfsuitje: dit moordspel staat garant voor spanning, lachen, beschuldigingen die nét…
Altijd al eens een moord willen oplossen… zonder dat iemand écht gewond raakt? Dan is een Cluedo groepsuitje precies wat…
Vanaf 5 personen, (met begeleiding op afstand)
Alarm in de hogere kringen! De weledelgeboren heer Von Blaue is gisteravond morsdood aangetroffen in zijn landhuis. En dat nét…
Een moorddiner organiseren in Rotterdam, Schiedam, Vlaardingen en alles wat daar tussenin ligt, is een ervaring die begint als een gezellig etentje en eindigt als iets dat nog het meest lijkt op een kruising tussen CSI, De Marathon en een buurt-BBQ waar iedereen nét iets te veel meedoet. Je denkt misschien dat de grootste uitdaging is om iedereen op tijd op de locatie te krijgen maar zodra de fictieve moord plaatsvindt, ontdek je dat de echte uitdaging ligt in het onderscheiden van serieuze speurneuzen, overijverige acteurs en mensen die verdacht natuurlijk liegen. In Rotterdam krijgt een moorddiner altijd dat heerlijke recht-voor-z’n-raap gevoel. Terwijl buiten de skyline glanst en iemand drie straten verder met veel overtuiging “niet lullen maar poetsen” roept, barst binnen het restaurant ineens een moordzaak los. Rotterdammers reageren daarop zoals ze op alles reageren: nuchter, licht geïrriteerd en verrassend efficiënt. Niemand raakt in paniek, maar wél ineens verdacht geïnteresseerd in waar iedereen precies was toen het slachtoffer zijn laatste hap nam. Binnen vijf minuten heeft iemand een theorie die compleet hout snijdt, iemand anders een theorie die door geen enkele logica wordt ondersteund, en weer een ander een alibi dat zó slecht is dat het bijna briljant wordt. Ondertussen blijft iedereen gewoon eten, want zelfs tijdens een moordzaak laat niemand in Rotterdam een goed bord eten koud worden.
Rijd je een paar minuten verder naar Schiedam, dan merk je meteen dat de sfeer van zo’n moorddiner nét een ander tintje krijgt. Schiedam staat bekend om zijn jenever, zijn prachtige oude centrum en zijn inwoners die meer droge humor hebben dan de gemiddelde talkshow. Tijdens een moorddiner betekent dat één ding: niemand gelooft elkaar, maar iedereen lacht er wél om. Als iemand zich verdacht gedraagt, wordt dat niet fluisterend besproken; nee, in Schiedam wordt dat gewoon hardop benoemd: “Jij doet raar, hoor.” Ook maakt men er een sport van om anderen in verwarring te brengen, bijvoorbeeld door volkomen onzinnige aanwijzingen als keiharde feiten te presenteren. En toch — tussen alle humor door — los je zo’n moordzaak opvallend soepel op. Schiedammers kunnen namelijk beter observeren dan ze zelf toegeven.
En dan Vlaardingen, waar mensen bekendstaan om hun gezelligheid en licht eigenwijze inslag. Een moorddiner hier begint meestal rustig, maar ontspoort binnen tien minuten op de best mogelijke manier. De ene gast vindt zichzelf ineens een geboren detective en praat alsof hij straks wordt gebeld voor een gastrol in Flikken Rotterdam, terwijl iemand anders elk detail overanalyseert omdat hij zeker weet dat de organisatoren hem proberen te misleiden. In Vlaardingen durft iedereen elkaar ongefilterd te verdenken — niet op een vijandige manier, maar meer op de toon van: “Ik vertrouw jou voor geen meter, maar wél graag nog wat frietjes.” De sfeer is warm, chaotisch, bruisend en vaak behoorlijk komisch.
En dan heb je nog alle plaatsen “en meer”: plaatsen als Capelle aan den IJssel, Maassluis, Ridderkerk, Barendrecht en Spijkenisse, waar een moorddiner altijd zijn eigen unieke karakter krijgt. In Capelle denkt iedereen binnen drie seconden dat hij het mysterie al opgelost heeft. In Maassluis pakt men het gestructureerd aan alsof er een projectleider is aangesteld. In Ridderkerk beschuldigt men elkaar met dezelfde energie als tijdens een potje klaverjassen. En in Spijkenisse is half de groep ervan overtuigd dat ze in een realityshow zitten waar ze later lachend in worden teruggezien op televisie. Het mooie van deze hele regio is dat niemand zichzelf te serieus neemt — maar wél bloedfanatiek wordt zodra het spel begint.
Het maakt niet uit waar je het moorddiner organiseert: iedereen gaat op in zijn rol alsof hij een belangrijke missie heeft, terwijl hij tegelijkertijd probeert het volgende gerecht niet te missen. Het eten blijft heilig, zelfs als de aanwijzingen om je oren vliegen. En aan het einde van de avond heeft elke groep hetzelfde verhaal: iemand had het gedaan, iemand anders had het kunnen doen, en de rest had geen idee maar heeft zich kostelijk vermaakt. Een moorddiner in Rotterdam, Schiedam, Vlaardingen en daarbuiten is daarom altijd een gegarandeerd succes. Het is spannend genoeg om iedereen te betrekken, grappig genoeg om de sfeer los te maken en chaotisch genoeg om tot ver na het dessert over na te praten. Het enige echte slachtoffer is meestal je zelfvertrouwen als detective — maar gelukkig maakt een goed toetje dat helemaal goed.
